ЕМОФ 2025: Скандал, хаос и министерски изговори – кој ја изеде младинската олимпијада?
26/07/2025 11:00
Додека младите спортисти се борат со труење, жега и несреќи, државата и организаторите играат „пинг понг“ со одговорноста.
Европскиот младински олимписки фестивал (ЕМОФ 2025) требаше да биде визит картичка на македонскиот спорт. Наместо тоа, се претвори во национален срам – хаотична организација, игнорирани спортисти и министерски оправдувања.
“Не сме ние надлежни, не е наша работа!” – државата се откажува од одговорност
Министерот за спорт, Борко Ристовски, вчера вечер на МТВ јасно порача: „Министерството не е организатор!“ Сепак, признава дека државата дала над еден милион евра и ги ставила на располагање студентските домови. Но, според него, „дупките“ во организацијата не се негова грижа – туку на Македонскиот олимписки комитет (МОК) и Град Скопје.
Прашањето е: Ако државата вложи милион евра, зошто не бара одговорност од организаторите?
Спортисти во пекол: труење, несреќи и чекање на +40 степени
Додека властите си ја префрлаат топката, младите учесници страдаат:
– Труење од храна – некои делегации се борат со гастроинтестинални проблеми.
– Сместување во студентски домови – иако Ристовски признава дека требало да бидат хотели.
– Велопедисти удрени од автомобил – без соодветна безбедност.
– Автобуси што не доаѓаат – спортисти чекаат на жега за транспорт.
– Спортски сали без ладење – ризик од колапси.
“Се знаеше дека ќе биде лошо, но никој не направи ништо”
Ристовски отворено признава дека предвидел проблеми, но наводно „немаше што да се направи“.
Се прашуваме: За што тогаш постои Министерство за спорт?
Наместо да се преземат мерки, државата чекаше во „последните два месеци“ да реагира, кога веќе било доцна. Кој ќе одговара за оваа хаотична организација?
ЕМОФ 2025: Фестивал на срам, а не на спорт
Додека Македонија требаше да се покаже како добар домаќин, организаторите и властите ја претворија олимпијадата во пример како не треба да се организира настан.
Наместо наслови за успеси, добиваме наслови за скандали. Наместо гордост, добиваме срам.
Дали некој ќе ја преземе одговорноста? Или пак ќе продолжиме да гледаме како државата и организаторите си ги префрлаат обвинувањата?
