Николас Мадуро, за кого американскиот претседател Доналд Трамп тврди дека бил заробен и насилно изнесен од Венецуела, е една од „најконтроверзните“ политички фигури во Латинска Америка во последните две децении.
Од возач на автобус до претседател
Мадуро е роден на 23 ноември 1962 година во работничко семејство. Неговиот татко бил синдикален лидер, а самиот Мадуро во младоста работел како возач на автобус. Во политиката влегол во периодот кога армискиот офицер Уго Чавез го предводеше неуспешниот државен удар во 1992 година.
По апсењето на Чавез, Мадуро активно учествувал во кампањата за негово ослободување и станал еден од најлојалните поддржувачи на неговата левичарска, боливарска идеологија. По изборната победа на Чавез во 1998 година, Мадуро влезе во парламентот и постепено напредуваше во хиерархијата на власта.
Брз подем во државниот врв
Мадуро ја извршуваше функцијата претседател на Националното собрание, а потоа беше назначен и за министер за надворешни работи. Во таа улога патуваше интензивно низ светот, градејќи меѓународни сојузи преку програми за економска и енергетска соработка финансирани од приходите од нафта.
Пред својата смрт, Уго Чавез јавно го именува Мадуро за свој политички наследник. По смртта на Чавез во 2013 година, Мадуро победи на претседателските избори и ја презеде власта.
Економски колапс и масовна емиграција
За време на владеењето на Мадуро, Венецуела влезе во длабока економска криза, обележана со хиперинфлација, колапс на валутата и хроничен недостиг на основни производи, храна, лекови и гориво. Последиците беа катастрофални: милиони Венецуелци ја напуштија земјата, создавајќи една од најголемите миграциски кризи во современата историја на регионот.
Неговото владеење беше проследено со обвинувања за наместени избори, систематско задушување на протестите во 2014 и 2017 година и сериозни прекршувања на човековите права.
Санкции, обвиненија и меѓународна изолација
Владата на Мадуро беше предмет на строги санкции од страна на Соединетите Американски Држави и повеќе западни земји. Во 2020 година, Вашингтон го обвини за „наркотероризам, корупција и организиран криминал“, обвиненија кои Мадуро постојано ги негира.
Во јануари 2025 година, Мадуро положи заклетва за трет претседателски мандат, по изборите во 2024 година, кои меѓународни набљудувачи и опозицијата ги оценија како нефер и манипулирани. Илјадници демонстранти беа уапсени по протестите против изборните резултати.
Обвинувања за злосторства и Нобелова порака
Мисијата на Обединетите нации за утврдување факти соопшти дека Боливарската национална гарда со години извршувала „сериозни кршења“ на човековите права и злосторства против човештвото, насочени главно кон политичките противници на режимот.
Репресивниот карактер на владеењето дополнително беше нагласен во 2025 година, кога Нобеловата награда за мир ѝ беше доделена на лидерката на венецуелската опозиција Марија Корина Мачадо, на која властите во Каракас ѝ забранија да се кандидира на претседателските избори во 2024 година.
