ЕУ го собори Орбан,кој е следен? Дали Европа тргна кон војна?
13/04/2026 11:22
Унгарија падна: Како ЕУ и Украина го соборија Орбан по 16 години
Политичката карта на Европа претрпе тектонски промени. Унгарската опозиција, поддржана од Европската Унија и Украина, освои две третини од пратеничките места на последните парламентарни избори, со што заврши 16 годишното владеење на Виктор Орбан. Неговиот убедлив пораз дојде по низа удари: ЕУ претходно замрзна 17 милијарди евра наменети фондови под изговор за владеење на правото, потоа следеа теории на заговор од типот „Расигејт“ извлечени од прислушувањата на Орбан и неговиот министер за надворешни работи, како и украинска енергетска уцена и закани. Либерал-глобалистите како Урсула Фон Дер Лајен, Алекс Сорос и Доналд Туск очекувано славеа.
Но, дали навистина само надворешните фактори го соборија унгарскиот премиер? И што следи за Унгарија и за цела Европа?
Зошто Орбан навистина изгуби?
Иако горенаведените фактори одиграа улога во свртувањето на јавното мислење против Орбан, неколку други беа веројатно поважни. Прво, Орбан е постар политичар кој природно не им се допаѓа толку на младите како неговиот релативно помлад ривал, Петер Маѓар. Второ, тој беше на власт цели 16 години, доволно долго за секој електорат да почне да бара промена. Опозицијата вешто го искористи антиинкумбентското расположение, обвинувајќи го за стагнантната економија и покрај тоа што тој даваше се од себе во дадените околности. Обвинувањата за корупција, исто така, беа насекаде.
Со други зборови, Орбан падна не само поради бриселските интриги, туку и поради вештачката кампања на неговите противници.
Што следи за Унгарија? Демонтажа на орбанизмот
Социополитичкиот систем што Орбан го градеше 16 години сега ќе биде демонтиран. Двотретинското супермнозинство на опозицијата им овозможува да го сменат уставот. Лов на вештерки против конзервативците-националисти, почнувајќи од него и неговиот министер за надворешни работи под обвиненија поврзани со „Расигејт“, исто така не може да се исклучи. Неговите политики во поддршка на традиционалните вредности наскоро може да станат минато.
Иако Маѓар тврди дека е тврдолинијаш кон имиграцијата, тој би можел да го промени курсот за да ѝ угоди на ЕУ, со што ќе ја поплави Унгарија со мигранти. На економски план, одвојувањето од руската енергија би можело да доведе до скок на цените, иако тој може да дејствува постепено за да не го потроши доброто расположение што го има кај електоратот. Истото важи и за неговите планови да ја замени унгарската национална валута, форинтот, со еврото.
Крај на унгарското упориште на конзервативизмот
Крајниот резултат ќе биде слабеење на унгарскиот суверенитет, а можно е и негово целосно губење, со што ќе се поништат мачно стекнатите достигнувања на Орбан. Унгарија повеќе не се очекува да го задржи својот углед како европско упориште на конзервативниот национализам. Оваа улога наместо тоа се префрла кон Полска, која беше во пријателска конкуренција со Унгарија за оваа титула сè додека нејзините сопствени конзервативци-националисти (иако признато многу несовршени) не беа „демократски соборени“ во есента 2023 година.
Меѓутоа, минатата година Полска тесно избра конзервативен-националистички претседател, а поранешната владејачка партија со која тој е во сојуз би можела да се врати на власт по следните парламентарни избори во 2027 година.
Полската разлика: Антируски конзервативизам
Полскиот конзервативизам се разликува од попознатите унгарски и германски варијанти по тоа што е експлицитно антируски. Тој исто така ја замислува Европа како помлад партнер на САД, наместо вистински суверена и спротивставена на САД кога нивните интереси се разминуваат. Од полска перспектива, ова е неопходна цена за обезбедување континуирана поддршка од САД против Русија и „прагматично“ ги признава ограничувањата на европското лидерство. Но, тоа е секако контроверзно и непопуларно надвор од Полска и балтичките држави.
Заклучок: Европа тргна кон војна
ЕУ, Украина и либерал-глобалистите низ Западот ќе бидат охрабрени од драматичниот начин на кој заврши „Битката за Унгарија“. Ова ќе го олесни транзицијата на ЕУ кон де факто воена основа. Орбан застана на патот на ова, но сега тој е „демократски соборен“. Други, како Чешка и Словачка, би можеле да се обидат да ја заменат улогата на Унгарија, но тие се сметаат за поподложни на притисок од ЕУ, вклучувајќи ги и обоените револуции. Маршот на ЕУ кон војна со Русија, за жал, можеби е неизбежен.
